Οι Γάλλοι συχνά αυτοεπαίρονται, όπως και εμείς, ότι είναι ένας λαός βαθύτατα δημοκρατικός, προοδευτικός και καλλιεργημένος, ανεκτικός στη διαφορετικότητα και καθόλου ξενόφοβος. Άλλωστε, πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα δυτικοευρωπαϊκά αστικά κράτη, το οποίο γνώρισε κατα καιρούς αριστερές κυβερνήσεις (Λεόν Μπλουμ κ.α.). Τον Απρίλιο του 2002 έτυχε να βρίσκομαι στη Γαλλία, οπότε ελάμβανε χώρα ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών. Όλοι περίμεναν μετά βεβαιότητας ότι ο δεύτερος γύρος, ο οποίος θα διεξαγόταν το Μάιο του ίδιου έτους, θα ήταν υπόθεση μεταξύ του (κεντρο)δεξιού - γκωλικού, Ζακ Σιράκ (RPR), απερχόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας,  και του σοσιαλιστή και τότε Πρωθυπουργού, Λιονέλ Ζοσπέν (PS). Πράγματι, οι Γάλλοι προσήλθαν στις κάλπες την 21^η Απριλίου 2002 και ο πρώτος γύρος των εκλογών διεξήχθη με τα εξής, όμως,  δεδομένα:

Η εικόνα οικεία και γνωστή για εκείνους που βρέθηκαν τον τελευταίο καιρό στην ανεργία. Η ουρά στον ΟΑΕΔ Αλίμου, στον οποίο υπάγονται 4 δήμοι, μεταξύ αυτών και ο δικός μας, φτάνει μέχρι την είσοδο. Στην ουρά βλέπεις ανθρώπους στην πλειοψηφία τους νέους. Πολλοί από αυτούς είναι άνεργοι πάνω από 2 χρόνια. Η ουρά της απόγνωσης, η ουρά της κρίσης, μήνυμα για όλους αυτούς που βλέπουν απλώς αριθμούς, ελλείμματα, PSI και τόκους.

Δεν είμαι υποστηρικτής αυτού του είδους του διαλόγου, όμως στο δημοτικό συμβούλιο της Δευτέρας 5-3-2012 δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να τοποθετηθώ για το συγκεκριμένο θέμα, οπότε θα απαντήσω εδώ και στην επιστολή του  γραφείου τύπου με θέμα  «Η αλήθεια για τη συμμετοχή του Δήμου σε πρόγραμμα για ευάλωτες ομάδες».
Μετά λοιπόν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο συμβούλιο της Δευτέρας και την αποχώρηση των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, σάς επιστρέφω το χαρακτηρισμό «άγνοια» συμπληρώνοντας μία λέξη «δημοκρατίας».

Διανύουμε όλοι μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, μία άνευ προηγουμένου κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση, η οποία πλήττει όλους μας και κυρίως τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες της πόλης μας. Το νομικό πρόσωπο του Δήμου ΚΑΦΑΔΗΛ σε κάθε διοικητικό συμβούλιο έρχεται αντιμέτωπο με την απαλλαγή τροφείων τόσο στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, όσο και στο κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων «Αγία Ταβιθά». Πρόσφατα μάλιστα στο διοικητικό συμβούλιο τέθηκε ακόμα και το θέμα σίτισης παιδιών της Α/βάθμιας εκπαίδευσης, γιατί δυστυχώς κάποιες οικογένειες της πόλης μας δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές, βασικές τους ανάγκες.

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο πλέον ευαίσθητος με το περιβάλλον και με τα θέματα οικολογικής φύσεως. Κάνω απλά ό,τι πρέπει να κάνει ένας σωστός πολίτης, όπως να μην πετάω σκουπίδια κάτω, να μην «ζεσταίνω» το αυτοκίνητό μου το πρωί πριν ξεκινήσω κλπ. Δεν είμαι, δυστυχώς, αυτός που θα συμμετάσχει με ιδιαίτερο ζήλο σε αναδασώσεις, σε καθαρισμό αλσών και ρεμάτων ή σε άλλες εθελοντικές δραστηριότητες, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι δεν χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν μαθαίνω ότι συνεχώς φυτεύονται από εθελοντές και ευαισθητοποιημένους πολίτες δεντράκια σε πυρόπληκτα βουνά, όταν βλέπω να ξεπετάγονται μικρά πευκάκια σε καμμένα δάση ή όταν παρατηρώ τη βλάστηση στον Υμηττό μας να έχει στην κυριολεξία φουντώσει, παρακαλώντας το Θεό να μη σταματήσει να βρέχει. Αυτό, όμως, που δεν μπορώ με τίποτε να ανεχτώ, και με δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έχει υποστεί τεράστιες οικολογικές καταστροφές, είναι να μη σεβόμαστε την ήδη υπάρχουσα χλωρίδα και μάλιστα αυτή μέσα στον αστικό ιστό, η οποία μας εξασφαλίζει κάποια, έστω και υποτυπώδη, ποιότητα ζωής.