Σύμφωνα με το ‘‘πνεύμα'' του Νόμου ο Συμπαραστάτης θα ήταν ανεξάρτητος, δίκαιος, αμερόληπτος και αποστασιοποιημένος(!!!!!) Ουσιαστικά θα ήταν ο «κριτής» που θα αποφάσιζε με βάση το Νόμο για τα συμφέροντα πρωτίστως του Δημότη και κατόπιν της δημοτικής αρχής. Άλλωστε για αυτό ονομάζεται ‘‘Συμπαραστάτης του Δημότη'' και όχι του Δημάρχου ούτε της δημοτικής αρχής.
Ο συμπαραστάτης του δημότη και της επιχείρησης θα είχε σαν αποστολή:
Α. Την έγκαιρη καταπολέμηση της κακοδιοίκησης.
Β. Τη διασφάλιση της αμεροληψίας των δημοτικών αρχών.
Γ. Τη βελτίωση της εξυπηρέτησης των πολιτών και των επιχειρήσεων.
Δ. Την αποσυμφόρηση του Δημάρχου και άλλων αιρετών οργάνων του Δήμου από την συσσώρευση αιτημάτων και παραπόνων των πολιτών.

Αυτός λοιπόν ο Συμπαραστάτης θα έπρεπε να είχε επιλεγεί χωρίς(!!!!) παρασκηνιακές συμφωνίες, προώθηση "ημετέρων"(!!!!) και διάφορες τέτοιες αδιαφανείς καταστάσεις.
Η ψηφοφορία για την ανάδειξη του Συμπαραστάτη διενεργείται στο δημοτικό συμβούλιο, είναι μυστική, ώστε να διασφαλιστεί η πραγματική γνώμη των εκλεκτόρων απέναντι στις υποψηφιότητες για τη θέση του Συμπαραστάτη. Δηλαδή να μην είχε καμία ‘‘κομματική'' εξάρτηση!!!!! (άνθρωπος δηλαδή που δεν υπάρχει)
Στην αρχή στο νομοσχέδιο του ‘‘Καλλικράτη'', όριζε ως Συμπαραστάτη έναν δημοτικό σύμβουλο αλλά αυτό άλλαξε γιατί ο συμπαραστάτης θα ήταν ‘‘εξαρτημένο'' μέλος της παράταξής του και θα είχαμε ‘‘ταύτιση ελέγχοντος και ελεγχομένου'', (επίσημη παραδοχή της εξάρτησης των αιρετών από τα κόμματά τους).

«Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΖΟ ΛΟΓΟ»

Το διήγημα είναι ένα λογοτεχνικό είδος δύσκολο. Ο Δημήτριος Βικέλας και ο Γεώργιο Βιζυηνός είχαν αναπτύξει τον 19ο αιώνα το ηθογραφικό διήγημα. Ο Παπαδιαμάντης είναι αυτός που έγραψε τα ωραιότερα διηγήματα που περιέχουν κοινωνικές παρατηρήσεις, χαρακτηριστικούς τύπους της ζωής και του ονείρου, καλαίσθητη αποτύπωση της φύσης και της ομορφιάς της ζωής και άψογη περι-γραφή των εθίμων μιας κοινωνίας Ελληνικής, Χριστιανικής και διαχρονικώς εξελισσόμενης παρά τη φαινομενική στατικότητα.
Βλέπει, περιγράφει, ειρωνεύεται ελαφρώς, σατιρίζει με λεπτότητα, συμπαθεί τον καταπιεσμένο, αντιλαμβάνεται τον εσωτερικό κόσμο του ατόμου, υποβάλλει τον αναγνώστη του με τη σοβαρότητα της παρουσίασης των γεγονότων και με την ποικίλη χρήση μιας πλούσιας γλώσσας που φαίνεται να είναι ανεξάντλητη σε έννοιες, λέξεις, εκφράσεις και εσωτερική δύναμη.
Γεννήθηκε στη Σκιάθο το 1851 και πέθανε στο ίδιο νησί το 1911. Ο πατέρας του ήταν ιερεύς και η μητέρα του καταγόταν από τον Μυστρά, το γένος Μωραΐτη.
Ήσαν έξι τα αδέλφια και ζούσαν φτωχικά. Σπούδα-σε στη Σκιάθο, Σκόπελο, Αθήνα, Πειραιά και στο Βαρβάκειο. Το 1872 μετέβη στο Άγιον Όρος. Ενεγράφη στη Φιλοσοφι-κή Σχολή του Πανεπιστη-μίου Αθηνών αλλά δεν πήρε πτυχίο. Δίδασκε ιδιωτικώς παιδιά και μάθαινε μόνος του ξένες γλώσσες! Ο εξάδελφός του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης τον βοήθησε να αναμειχθεί με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Έγραψε στα έντυπα της εποχής Ραμπαγάς, Νεολόγος, Μη χάνεσαι, Ακρόπολις, Εφημερίς. Πηγαινοερχόταν στην Σκιάθο κι έψαλλε ως δεξιός ψάλτης στον Άγιο Ελισσαίο, στο Μοναστηράκι. Αν και άρρωστος από ρευματισμούς προσπάθησε να συνεχίσει την συγγραφική εργασία εν μέσω υπερβολικών στερήσεων. Στις 3 Ιανουαρίου του 1911 άφησε την τελευταία του πνοή στη λατρευτή του Σκιάθο.

Η πρόταση , ύστερα από «κινηματική διαβούλευση» δέκα περίπου ημερών κατατέθηκε στον Δήμο Ελληνικού (Αρ.Πρ.14363/20.12.2010)  και συνοδεύεται από ένα άλλο κείμενο  με παρατηρήσεις δεκάδων επιστημόνων, εμπειρογνωμόνων και ακτιβιστών. Το επόμενο διάστημα θα την συζητήσουμε δημόσια.

Πρόταση για νέες παραγωγικές δραστηριότητες στον αστικό χώρο

1.Παραγωγή και κατανάλωση αγροτικών προϊόντων

Ο χώρος των πόλεων, ο λεγόμενος «αστικός χώρος», περιλαμβάνει δημόσιες και ιδιωτικές εγκαταστάσεις, που αφορούν χρήσεις διοίκησης, κατοικίας, εμπορίου, εκπαίδευσης, υγείας- πρόνοιας, αναψυχής, αθλητισμού, κυκλοφορίας οχημάτων και πεζών κ. ά

Στον αστικό χώρο αναπτύσσονται επίσης παραγωγικές εγκαταστάσεις και δραστηριότητες καθώς και εγκαταστάσεις μεταποίησης παραγόμενων προϊόντων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής και μεταποίησης προϊόντων που προορίζονται να καλύψουν τις ανάγκες των κατοίκων των πόλεων, κατασκευάζονται ή συναρμολογούνται στα περίχωρα των πόλεων, σε πρώην γεωργικές εκτάσεις που άλλαξαν χρήση.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, τα αναγκαία για τους κατοίκους των πόλεων αγροτικά  προϊόντα διατροφής παράγονται μακρύτερα από τις περιοχές κατοικίας και μεταφέρονται σ' αυτές με διάφορα μεταφορικά μέσα, κυρίως από λιμάνια ή οδικούς άξονες, οι οποίοι επίσης χρησιμοποιούνται από τους κατοίκους των πόλεων για τις συνήθεις μετακινήσεις τους.

Ή, πως ψήφισαν οι Ηλιουπολίτες στις πρόσφατες Δημοτικές Εκλογές

Οι μεν αναρωτιούνται «πώς χάσαμε τον Δήμο» και οι δε πανηγυρίζουν «πώς πήραμε τον Δήμο». Ποιοί ψήφισαν ποιούς; Αν παίξουμε λίγο με τα νούμερα, εξάγουμε τα ακόλουθα συμπεράσματα.
Ο Δήμαρχος  Γιάννης Αναγνώστου την πρώτη Κυριακή πήρε το 26,17% ή 8552 ψήφους. Ο κύριος αντίπαλός του Βασίλης Βαλασόπουλος πήρε  8488 ψήφους  και ήρθε δεύτερος σε απόσταση αναπνοής. Πήρε όμως τον Δήμο. Ποιοί τον ψήφισαν στον β' γύρο και του έδωσαν το 53,55% και 12513 ψήφους;
Βγαίνει κάποια άκρη αν πιθανολογήσουμε τα εξής: Πήρε 3213 από τον ομοϊδεάτη (ΠΑΣΟΚ)  συνδυασμό του κ Δημήτρη  Πανταζόπουλου (που είχε αποσπάσει 3843 ψήφους την α' Κυριακή). Πήρε και 505 από την αντάρτισσα του Αναγνώστου κ Αργυρώ Πίκουλα, και 307 από την Τ. Τσατσούλη ( ΚΚΕ ) σαν πρώην κομμουνιστής. Αυτά αθροιζόμενα στα δικά του 8488 μας δίνουν  τους 12513 που εισέπραξε την β' Κυριακή.
Με τον ίδιο συλλογισμό, αν υποθέσουμε ότι από τους ψηφοφόρους του  Αναγνώστου 150 δεν πήγαν να ψηφίσουν την β' Κυριακή, του μένουν 8402. Αν σε αυτούς προσθέσουμε  1300 από την Πίκουλα, 130 από τον Πανταζόπουλο, 250 από τον Κοκοτίνη του ΣΥΡΙΖΑ, 344 από το ΚΚΕ   και 430 από τον αριστεροοικολογικό συνδυασμό του Πατσαβού, μας δίνουν τις 10856 ψήφους  που απέσπασε την β' Κυριακή!